شعری که تقدیم می کنم  شاید حرف دل خیلی ها باشه . کسایی که گهگاهی ابر غم آسمون دلشون رو می گیره و بارش نم نم اشک مونس تنهای و مرهم دلشون می شه  .   

در همان لحظــه که افتد به منت یـــاد آیی      

 به سراغ منه بیچـــــاره عجب شــــاد آیی

ای که از روز ازل شیفتـــــــــــه جـان منی      

 از چه رو سوی منه خسته چو همزاد آیی

دل دریــــــــایی من قصر بلوریـــــن تو شد      

 بهر اجلاس در این قصــــر چو شهــزاد آیی 

نکنـــــــد عهد نمودی که همـــه بنیــــــادم     

 خاک آن تا ندهی جملــــــه تو بربــــــاد آیی

نـــــــازم آن آمدنت را غم شیــــــرین صفتم   

 تو به عشق منه معشوقـــه چو فرهاد آیی